ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

η ταξη

2010-06-03T00:18:00.000-07:00

2009-09-27T09:06:00.000-07:00

1 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΜΕ ΤΙΣ ΥΓΕΙΕΣ ΜΑΣ!

2009-06-27T02:09:00.000-07:00

ΓΕΝΙΑ Χ

2009-06-12T10:35:00.000-07:00

Ο χρόνος κύλησε σαν τις χυμώδεις σκέψεις που

σουρώσανε στο πρώτο φύσημα τ’ αγέρα….

Aξαφνα η ζωή που μέχρι χθες ελεύθερη

μας έθελγε, η ίδια ζωή μας πνίγει φυλακή. Κι αυτή η

φυλακή που ελπίσαμε σαθρή μπροστά στη φλόγα του

μυαλού και της καρδιάς μας στο πρώτο δευτερόλεπτο

μας γέρασε….

Κι ανήμποροι, κι αρρωστημένοι ξεσπούμε την θάμπη ανάμνηση

της νιότης δαγκώνοντας τις άσπρες φαβορίτες μας. Μα

πόσοι είμαστε; Μια, δυο γενιές…Ίσως και περισσότεροι.

Εγκαταλείψατε το πλοίο! Σπάστε τα κουπιά, σκίστε τα ιστία

γυρίστε απ’ τις αβέβαιες περιπέτειες, τις αχανείς έρημους

τους άγριους τροπικούς. Η θύελλα γιγάντεψε. Ριζώστε!

Ριζώστε!

Πίσω απ’ τα κάγκελα ο κόσμος μας τρομάζει.

Ο κόσμος που δεν μάθαμε ποτέ κι ίσως ποτέ να μην

γνωρίσουμε. Γιατί η φαντασία όργιο πανικού μας διαπερνά

μ’ ένα Άγνωστο φρικτό. Σφυροκοπώντας ανελέητα κάθε έξαρση.

Συνθλίβοντας κάθε ελπιδοφόρα ενατένιση.

Μ’ εικόνες πολυπλόκαμες σκιές πρισμάτων παραμόρφωσης

αντένες μολύνει των κύτταρων τις αισθήσεις.

Και να των ουρανών η βύθια γαλανοτητα, των θαλασσών

οι ούριες δροσιές των κάθε ζωντανών οι σάρκινες

γητειές πως μας πονούν! Κι η δραση κίνδυνος

η ελπίδα οφθαλμαπάτη!

Γιατί γιγάντιο ερπετό μας κυβερνά. Βαθιά στα φρένα.

Κι ο νους σαστίζει, αηδιάζει, προσκυνά, φωνάζει έντρομος:

« ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΟΣΜΟ»

Υπομονή, καρτερικά….Μα ακόμη κι έτσι πως τόσο

ψέμα…Τι τύχη! Βαφτίζουμε ασφάλεια την σκλαβιά

την φυλακή μας σπίτι…

Κι ανέγνοιαστοι γερνούμε.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ 2009

2009-05-30T00:49:00.000-07:00

Τίποτα δεν προσδιορίζει περισσότερο την πολιτική οπισθοδρόμηση της εποχής μας από το στοιχείο της κατανάλωσης.

Το ιδεολόγημα του καταναλωτισμού νεφελώδες και ακαθόριστο αλλά αναπαραγόμενο αδιαλείπτως από το σύνολο των μηχανισμών επιρροής, παίρνει σάρκα και οστά στο κοινωνικό σώμα των καταναλωτών διαμορφώνοντας μια πολιτική συμπεριφορά ανάλογη με εκείνη των πιστών του μεσαίωνα.

Έτσι 1000 χρόνια μετά ο πιστός δίνει την σκυτάλη στον καταναλωτή ακυρώνοντας το μεσοδιάστημα μιας χιλιετίας πολιτικοποίησης.

Αν για τις κοινωνίες της πιστής ο λαός «δουλεύει και προσεύχεται» και η «εξουσία αποφασίζει», για τις κοινωνίες της κατανάλωσης ο λαός «δουλεύει και καταναλώνει» και η εξουσία «αποφασίζει».

Αν για τις κοινωνίες της πίστης η εξέγερση αποσκοπεί όχι στην συμμετοχή του λαού στην λήψη αποφάσεων, αλλά στην ανάδειξη μιας εξουσίας που θα υπηρετεί την θεία βούληση και λήγει με την επιστροφή στους χώρους λατρείας, στις κοινωνίες της κατανάλωσης η εξέγερση επίσης δεν αποζητά την συμμετοχή αλλά την καθαίρεση της «κακής» εξουσίας και λήγει με την επιστροφή στους χώρους της αγοράς.

Γιατί τόσο για τις κοινωνίες της πίστης όσο και για της κοινωνίες της κατανάλωσης η άσκηση εξουσίας δεν αφορά τον απλό άνθρωπο, αλλά τον ιερωμένο ή τον ειδικό, που κατέχει την γνώση ( την θεία ή την επιστημονική) και που μπορούν να πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις σε εποχές χάους και σύγχυσης ( από την πληθώρα των δαιμόνων ή των πληροφοριών).

Ο απλός άνθρωπος, πιστός ή καταναλωτής, μπορεί μόνο να εξοργίζεται για την παρακώλυση της άσκησης των θρησκευτικών ή καταναλωτικών του καθηκόντων, διαμαρτυρόμενος υπό το ημίφως των ναών ή το άπλετο φως των εμπορικών κέντρων για την «κακή» εξουσία που αναγκαστικά τον επιστρέφει στην πολιτική ( σκανδαλίζοντας τον πιστό ή ανησυχώντας τον καταναλωτή).

Μα ακριβώς όλα τα παραπάνω δεν είναι πολιτική. Ή μάλλον είναι πολιτική με ορίζοντα την πίστη ή την κατανάλωση.

Που αναπόφευκτα οδηγεί σε ανιστόρητες και μεταφυσικού τύπου αντιλήψεις ότι μπορούμε να βρούμε τον "εκλεκτό του θεού" ή τον "ηθικό και αδιάφθορο ηγέτη" που θα κυβερνά με σύνεση, μια κοινωνία αποσυρμένη στη θαλπωρή των προσευχών ή την ηδονή των αγορών της.

Όμως όπως 1000 χρόνια πολιτικοποίησης μας δείχνουν στις κοινωνίες των πολιτών ο λαός «δουλεύει και αποφασίζει» και η «εξουσία εκτελεί», κι η εξέγερση αποσκοπεί και ολοκληρώνεται με την συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας, κι ο πολίτης συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων όχι λόγω γνώσεων ή ικανοτήτων, αλλά αποκλειστικά λόγω του ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΛΩΣ Ή ΚΑΚΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ.

Κι αν μια τέτοια ελευθερία διεγείρει τις ανασφάλειές μας ( κατεξοχήν επιθυμητή αξία η ασφάλεια τόσο για το κουκούλι του πιστού όσο και του καταναλωτή) ας θυμηθούμε τα λόγια του Ρουσό:

"....Όταν όλοι μένουν βουβοί και συντριμμένοι κάτω από τον ζυγό, τότε είναι που όλα γκρεμίζονται. Και τότε οι αρχηγοί εκμηδενίζουν κι εξοντώνουν τους πολίτες κατά βούληση και την ερήμωση που έτσι δημιουργούν την αποκαλούν ειρήνη.

....Παλιότερα η Ελλάδα άνθιζε ενώ την συγκλόνιζαν οι πιο σκληροί πόλεμοι. Η αρετή των πολιτών της, τα ήθη τους, η ανεξαρτησία τους είχαν σαν αποτέλεσμα να την ενισχύσουν περισσότερο από όλους τους διχασμούς της που δεν τα κατάφεραν να την εξασθενίσουν. Μια μικρή κινητοποίηση δίνει ζωντάνια στις ψυχές, κι αυτό που κάνει στ αλήθεια να ανθίσει το ανθρώπινο είδος, είναι λιγότερο η Ειρήνη και πιότερο η Ελευθερία."

Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι πως ασκείται η εξουσία (πάντα διεφθαρμένη και αλαζονική) αλλά πως πολιτεύεται η κοινωνία.

2009: Το κυνήγι της διαφθοράς στο βάλτο της χρεωκοπίας

2009-05-13T05:56:00.000-07:00

(πατήστε για μεγέθυνση)

Ζώντας στην παράνοια του νεοφιλελευθερισμού(3)

2009-05-12T06:09:00.000-07:00

Κι αφου γενιες νεοφιλελεύθερων πολιτικών σταδιοδρόμησαν επαγγελόμενοι το "απενεχοποιημένο κέρδος", "την αυτορύθμιση της αγοράς" και "τα οφέλη του ανταγωνισμού", αναθεματίζοντας απο το ύψος της "ωμης πραγματικότητας", αυτάρκεις μες την παντοδυναμία του κυνισμού τους, τις εξωφρενικές φαντασιώσεις του σοσιαλισμού "περί κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης",
ΞΑΦΝΙΚΑ υπουργοί πια, ζαρωμένοι και γονυπετείς,απειροελάχιστοι ως νάνοι, εκτοξεύουν καθημερινά δακρύβρεχτες προτροπές, προς "απληστους" τραπεζίτες και "ανάλγητους" επιχειρηματίες," να δείξουν επιτέλους το κοινωνικό τους πρόσωπο", "να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους πολίτες", έτσι ώστε "στο όνομα της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης"( κι άλλα "απίθανα" σοσιαλιστικά), να λειτουργήσει ο πολυπόθητος ανταγωνισμός (που ρίχνει τις τιμές και ελέγχει την εξουσία!).

Θα ήταν παρανοικό, αν δεν ήταν πρώτα, τόσο απελπιστικά γελοίο!

Ζώντας στην παράνοια του νεοφιλελευθερισμού(2)

2009-04-16T04:14:00.000-07:00

Οταν η ορδή των μισθοφόρων προπαγανδιστών μιλάει, εσύ σωπαίνεις.
Ανίκανος να αναμετρηθείς με τις αντιφάσεις μιας παρανοικής ιδεολογίας που εδώ και 20 χρόνια αναπαράγεται μόνο με την δύναμη του χρήματος λαδώνοντας μέχρι κορεσμού το μηχανισμό της μαζικής αποβλάκωσης "αντικειμενικών" και "ανεξάρτητων" ΜΜΕ.
Γιατί το ξέρεις καλά...
Οτι όταν απολύεσαι, όταν φτωχαίνεις, όταν περιθωριοποιείσαι ο αυτόκλητος υπερασπιστής της αλήθειας, "ανεξάρτητος" και "αντικειμενικός" δημοσιογράφος θα σου υπενθυμίσει ότι ζεις σε μια ατομικιστική κοινωνία όπου καμιά βοήθεια δεν επιτρέπεται να σου παρασχεθεί μιας και νοθεύει την αμείλικτη πραγματικότητα του ανταγωνισμού, την ίδια στιγμή που όταν απεργείς, διαδηλώνεις, εξεγείρεσαι ο ίδιος αδιάβλητος προαγωγός της σκέψης έπικαλούμενος τις υψηλότερες των αξιών ( κοινωνική αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ανθρωπισμό) θα καταστηλιτεύσει την αδιαφορία σου για το κόστος που οι πράξεις σου προκαλούν στον συνάνθρωπο.
Μιλάμε δηλ. για την έκφραση του πιο αντιδραστικού και αποπροσανατολιστικού λαικισμού, της πιο σκοτεινής δημαγωγίας που σήμερα διαμορφώνει την προπαγανδιστική κουλτούρα των ΜΜΕ στο όνομα υπεράσπισης των νεοφιλελεύθερων αξιών και των συμφερόντων των εταιρειών-ιδιοκτητών τους.
Τι άλλο βέβαια θα μπορούσε κανείς να περιμένει από μια ιδεολογία που στις βασικές της αρχές περιλαμβάνεται η εξωφρενική σκέψη ότι όταν δέκα κεφαλαιοκράτες συστήνουν εταιρεία προς υπεράσπιση των συμφερόντων τους ο ανταγωνισμός προάγεται, ενώ όταν δέκα εργαζόμενοι προχωρούν αντίστοιχα στην ίδρυση συνδικάτου ο ανταγωνισμός πλήττεται.
Αν η απελευθέρωση ξεκινάει από την σκέψη, η αποτίναξη του ολοκληρωτισμού της αγοράς από τον χώρο της διανόησης αποτελεί στοιχειώδη προυπόθεση.
Απαξίωση των ΜΜΕ και των μισθοφόρων προπαγανδιστών τους.
Απαξίωση της πληρωμένης με την αποβλάκωσή μας νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας.

Ζώντας στην παράνοια του νεοφιλελευθερισμού

2009-04-09T13:22:00.001-07:00

Νομίζεις ότι είσαι καλά...Μα δεν είσαι!

Όταν απολύεσαι ζεις σε μια "κοινωνία ανταγωνιστικη" οπου το κερδος προσδιοριζει την κάθε συμπεριφορά και καμιά βοήθεια δεν μπορεί να σου προσφερθεί
Όταν όμως απεργείς, τότε ζεις σε μια "κοινωνία αλληλεγγύης" και μόνη σου σκέψη πρέπει να είναι ο αθώος συνάνθρωπος που πλήτεται από την απεργία σου

Όταν φτωχαίνεις το ξερεις καλα ότι είσαι μόνος, γιατί "μόνο ο καλύτερος αξίζει να επιβιώσει"
Όταν διαδηλώνεις δεν μπορείς όμως να αδιαφορείς, στο όνομα της "κοινωνικής συνοχής", σκέψου το συμπολίτη σου που θέλει να κυκλοφορήσει

Στην έξωση δεν είσαι παρα μια "παράπλευρη απώλεια στον δρόμο προς την ανάπτυξη", ένα απόβλητο της "έντασης του ανταγωνισμού"
Μα στην κατάληψη, στο όνομα της "δικαιοσύνης και της αλληλοβοήθειας", ασε το κοινωνικό σύνολο να εξυπηρετηθει

Νομίζεις ότι είσαι καλά...μα δεν είσαι!

Μια "ανταγωνιστικη κοινωνία" ατομιστική και αδιαφόρη θα εκφράσει με πόνο τις "ανθρωπιστικές της ευαισθησίες", κάθε που εξεγείρεσαι και διεκδικείς.

Η παράνοια του νεοφιλελευθερισμού, ο δεξιός λαικισμός στην σκοτεινότερη εκδοχή του.....

ΜΠΑΧΑΛΟΗΘΙΚΟΛΟΓΙΑ δηλ.ηθικολογία στο μπάχαλο

2009-03-29T12:56:00.000-07:00

Καταρχήν υπάρχει το μπάχαλο
Σε δημόσιες υπηρεσίες και εφορίες, κόμματα, υπουργεία και εξουσίες, νοσοκομεία και πανεπιστήμια, ράδιοτηλεοπτικά μέσα και εταιρείες, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή, χρεοκοπημένα ασφαλιστικά ταμεία, μαύρη ανασφάλιστη εργασία, φτώχεια και ανεργία
Κι εκεί που ξεκινάει μια συζήτηση εξορθολογισμού θεσμών και υπηρεσιών στη βάση της λογικής, επιστημονικών δεδομένων και αρχών οργάνωσης εφαρμοσμένων διεθνώς
Κι εκεί που αρχίζουν οι προτάσεις για συνεπή χρηματοδότηση, οργάνωση των υποδομών, λειτουργία κανόνων και στελέχωση λειτουργιών
Κι εκεί που τίθενται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις εργαζομένων και εργοδοτών
Να σου ξεσπαθώνει...
Να σου πετιέται ο γνωστός ηθικολόγος ( ο συνήθης εφήμερος πολιτικάντης του τίποτα, υπεύθυνος για το μπάχαλο και την διαιώνισή του) κι αρχίζει το γνωστό αυτάρεσκο τροπάρι:
- για το δαιμόνιο της φυλής
-την ένδοξη πνευματική παράδοση των ένδοξων αρχαίων προγόνων
-τον αλτρουισμό, πατριωτισμό, ηρωισμό που για άλλη μια φορά οι ατυχείς απόγονοι εργαζόμενοι θα πρέπει να επιδείξουν
-το φιλότιμο και την ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο για την συνέχιση παροχής υπηρεσιών υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Το γνωστό δηλαδή αρτσιμπούρτσι συνοθύλευμα που ευτελίζει την πνευματική μας παράδοση πετώντας την ως πυροτέχνημα ή ως προπέτασμα καπνού για να καλύψει το μπάχαλο ή αρπάζοντάς το ως σωσίβιο για να αποπροσανατολίσει από τις δικές του ευθύνες,
μην αφήνωντας αυτήν την κοινωνία εν έτη 2000 να πάει ένα βήμα παραπέρα, δηλαδή δίπλα στην ανθρωπιστική της πνευματική παράδοση ( πανάξια για να διαμορφώνει προσωπικές ηθικές στάσεις ή ακόμη και να διαχειρίζεται το συλλογικό σε προβιομηχανικές συνθήκες) να τοποθετήσει στην λειτουργία θεσμών και υπηρέσιών, την λογική και την επιστήμη, τον εξορθολογισμό μέσων και σκοπών, τον μόνο τρόπο ύπαρξης του συλλογικού στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Με απλά λόγια ηθικολόγε της παρακμής, ρήτορα βερμπαλιστή του τίποτα δεν θέλω να είμαι ήρωας στο μπάχαλο αλλά ένας απλός εργαζόμενος στα πλαίσια μιας στοιχειωδώς οργανωμένης κοινωνίας, όπου το μόνο που θα επαφίεται στο πατριωτισμό μου θα είναι η τήρηση του συντάγματος.
Κι όχι η λειτουργία πάσης φύσεως υπηρέσιών για να μου πλέκεις εσύ το εγκώμιο.....

Ηρωες

2009-02-28T09:57:00.000-08:00

Ήρωες!

Η ζωή μας έχει γίνει επικίνδυνη.

Παράδειγμα: πόσες φορές σήμερα δεν κόντεψα να πνιγώ!

Και μην αναφέρω τις παραλίγο πτώσεις μου

Κι έπειτα το τύλιγμα μιας τρίχας στο λαιμό

το δέσιμό της- μπλέξιμο στην λάμπα, κι ιδού το σώμα σου

όρθια λαμπάδα στο κενό

να αιωρείται άψυχο για πάντα.

Η ζωή μας σίγουρα είναι πολύ επικίνδυνη τώρα.

Κι ήρωες λογιζόμαστε όλοι εμείς εδώ.

Ο θάνατος μια διαρκής επίθεση των πάντων.

Κάτω απ τη σκόνη, μες το φαγητό

έξω στο κρύο, πάνω στην σκάλα

στο κενό

παραμονεύει αόρατος, καραδοκεί

με σχέδια μυστικά

σ αέρα, γη, νερό μας εκτελεί.

Σίγουρα η ζωή ποτέ δεν ήταν πιο επικίνδυνη.

Κάθε της χτύπος πισώπλατη φθορά.

Μια πανοπλία από συμβουλές… Μα δεν αρκεί…

Κλείσε το ρεύμα, πάρε το παλτό

βλάπτει ο ήλιος, πάλι τρως;

μην βγεις απόψε…

Προσοχή στο φορτηγό!

Θεέ μου! Θεέ μου! Ζω; Ζω;

Πάλι καλά…

Ας πάω να κοιμηθώ.

Άλλη μια μέρα πέρασε… Ζωή σ ευχαριστώ!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2009

2009-02-13T06:10:00.001-08:00

Όταν ο κουρνιαχτός της εξέγερσης κοπάσει και το εργαστήρι της «επικαιρότητας» αναλάβει ξανά την κατασκευή της λήθης…

Να μην ξεχάσω

Το μεγάλο πλιάτσικο της τελευταίας 20ετίας εις βάρος του δημόσιου πλούτου που εξαπλώθηκε από την κορυφή σε κάθε βαθμίδα κοινωνικής οργάνωσης

Το μεγάλο πλιάτσικο που οργανωμένο ιδεολογικά ως «νεοφιλελευθερισμός» εξαφάνισε από το πεδίο της κοινωνικής σκέψης κάθε έννοια δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς αφήνοντας πίσω του τα ερείπια του «ανταγωνισμού», του «ατομισμού» και του «κέρδους»

Το μεγάλο πλιάτσικο στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, την γενική επίθεση των εξουσιών σε κάθε δικαίωμα, που λεηλάτησε ζωές και εξαφάνισε εισοδήματα

Το μεγάλο πλιάτσικο στο μέλλον των νέων, τα όνειρα των παιδιών…

Το μεγάλο πλιάτσικο μιας πολιτικής τάξης που ρητορεύει περί «εκσυγχρονισμού» και «εξυγίανσης», αδυνατώντας να εξυγιανθεί από το αυτονόητο:

Την διαρκή και ολοκληρωτική της εξάρτηση από το "μαύρο" χρήμα, προϊόν όλων των πλιάτσικων κι όλων των λεηλασιών

όλων των εποχών….

Να μην ξεχάσω

Σ ενα πανελ μια βραδια....

2009-01-31T05:20:00.000-08:00

Ο ρήτορας:

Οι αγρότες μας είναι ήρωες.

Καλλιεργούν ολημερίς τη γή μας για ένα ευτελέστατο αντίτιμο.

Ας συνεχίσουν να υπάρχουν ευτελέστατα αντίτιμα.

Η χώρα μας έχει ανάγκη τους ήρωες.

Οι εργάτες μας είναι ήρωες.

Οικοδομούν πυρετικά το μέλλον μας πέφτοντας σωρηδόν από ετοιμόρροπες σκαλωσιές.

Ας συνεχίσουν να υπάρχουν ετοιμόρροπες σκαλωσιές.

Η χώρα μας έχει ανάγκη τους ήρωες.

Οι υπαλληλοί μας είναι ήρωες.

Υπηρετούν με τιμιότητα το συμφέρον μας αντιστεκόμενοι στα διεφθαρμένα κυκλώματα.

Ας συνεχίσουν να υπάρχουν διεφθαρμένα κυκλώματα.

Η χώρα μας έχει ανάγκη τους ήρωες.

Οι εργαζόμενοι μας; Ολοι είναι ήρωες.

Ανασφαλείς κι ανασφάλιστοι, με υπερωρίες απλήρωτες, υποψήφιοι άνεργοι, δουλέυουν για να πλουτίζουν τα αφεντικά.

Ας συνεχίσουν να υπάρχουν πλούσια αφεντικά.

Η χώρα μας έχει ανάγκη τους ήρωες.

Οι πλυμμηροπαθείς και οι πυρόπληκτοι, οι οικογένεις των θυμάτων του Σάμινα, των νεκρών της Ricomex, των παιδιών που χάθηκαν στο Μαλλιακο......Να, συνεχίζουν να ζουν!

Φωνάζουν μέσα από τα μπάζα, υψώνονται από τα νερά, σηκώνουν τον πόνο τους και προχωράνε...Είναι ήρωες!

Γιατί;

ΓΙΑΤΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ.

Επιμύθιο: Οταν ακούω για ήρωες(άθλιε πολιτικάντη του τίποτα, ρήτορα προπαγανδιστη του μηδενός) κάτω από "ομαλές κοινωνικές συνθήκες"(έτσι δεν τις λένε;) ξαφνικά αισθάνομαι να με θεωρείς..... πολύ μαλάκα!

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

2009-01-23T10:36:00.000-08:00

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

« Η σιωπή είναι χρυσος»

Πλουτίζουν. Από τα λογια που

δεν εσπειρες, από τις λέξεις που δεν

τόλμησες να αρθρωσεις. Βυθίζουν το υνί

στα σπλάχνα σου, γογγύζεις και σιωπας.

Γιατί σιωπας;

Το μεταλλο σκίζει την σάρκα αλυπητα.

Πόνος βουβός, μαρμαρωμένος.

Κόκαλο γυμνό.

Εγκέφαλε αποκρίσου. Μόνο ένα δάκρυ;

Καλύτερα έτσι. Το κλαμα ευφραινει την σιωπή.

Γονάτισε και κλαψε. Διπλώνεις τα χέρια

στη μέση σου, το μέτωπο ψυχρό πάνω στη πέτρα,

το νύχι αχόρταγο ανασκαλεύει τις

γάμπες σου. Ζεις;

Σκέψου μια φραση.

« Ο Σώζων εαυτό σωθειτω»

Η αμοιβάδα των εκκρίσεων μια τρυφερή

γόνιμη ύλη. Μα ο λόγος σχημα ρητορικό.

Σχέδιο ευφάνταστο απώτερου εξελικτικού

σταδίου.( Ωστόσο μιαν οπή είναι η υποψία

του στοματος). Μιλάς;

Ω τρυφερη μου αμοιβαδα, πες μου.

Το μήνυμα των γλιστερών κυματισμών σου

ελήφθη. Κάτω απ’ το ζαρωμενο δέρμα, τον

ξέφρενο παλμο των τριχιδιων, το κλαμα

των εκκρίσεων πάλει μια ανθρώπινη καρδιά.

Υπάλληλε γραφείου αποκαλυψου. Ανόρεχτε εραστή,

φιλάργυρε εμπορακο, κατάκοπης ανόδου σπουδαστη.

Άνθρωπε ρηγμα.

Ώστε η σιωπή είναι χρυσος;

…. Η αμοιβας ζαρωνει τρομαγμενη…το υνί

αποθρασύνεται…όλο και πιο βαθιά…όλο και

πιο βαθιά στην αβουλη σαρκα…ο πόνος δαγκώνει

τα χείλη σου….

Σιωπή.

Ώστε η σιωπή είναι χρυσος;

Μίλα. Γιατί Πλουτίζουν.

ΟΤΑΝ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (2)

2009-01-16T10:17:00.000-08:00

Κοίτα τώρα...Ποιος θα τα μαζέψει ολα αυτά;

ΠΟΣΟ ΒΛΑΚΕΣ ΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΝ;

2009-01-11T00:08:00.000-08:00

Εδώ και 20 χρόνια ζούμε στον αστερισμό της βίας.

Η βία ιδεολογικοποιημένη ως νεοφιλελευθερισμός από την κυρίαρχη πολιτική και οικονομική τάξη προπαγανδίζεται εντατικά ως παράγοντας κοινωνικής ανάπτυξης, σύμφυτο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης, προϋπόθεση της οικονομικής προόδου.

Γενιές ανθρώπων μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου συστηματικά καλούνται να υιοθετήσουν τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού που μας αποκαλύπτουν ότι ο άνθρωπος είναι ένα ανταγωνιστικό, επιθετικό ον με κύριο χαρακτηριστικό την απληστία και την ακάματη επιδίωξη του κέρδους, ότι ο συνάνθρωπος δεν είναι παρά ένας αντίπαλος στον «αγώνα για την επιβίωση» απ τον οποίον επιζούν μονάχα οι «καλύτεροι».

Γενιές νέων ανθρώπων βομβαρδίζονται με τις αξίες του «ατομισμού» και της «ανταγωνιστικότητας» που δεν μπορεί παρά να έχει «νικητές» και «χαμένους» ενώ οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι περιθωριοποιημένοι περιγράφονται ως παράπλευρες και αναπόφευκτες απώλειες στον «δρόμο προς την ανάπτυξη».

Εξίσου καθαγιάζεται η βία της εξουσίας που ζητάει επιτέλους να «απελευθερωθεί» από την μόνη τροχοπέδη τα εργασιακά, κοινωνικά, και πολιτικά δικαιώματα ενώ λοιδορούνται και καθυβρίζονται ως «γραφικοί», «απολιθώματα» ή αθεράπευτα «ρομαντικοί» όσοι ελάχιστοι επιμένουν να μιλούν για τις αξίες της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της ισότητας.

Η βία του νεοφιλελευθερισμού στο όνομα του ρεαλισμού και της ωμής πραγματικότητας νομιμοποιείται και απενεχοποιείται ως φυσική συνέπεια της ανθρώπινης συμβίωσης.

Κι ακόμη περισσότερο μεταβάλλεται σε κοινωνικό ιδανικό και στόχο.

Δεν είναι η βία ως μέσο που συναντάμε σε άλλου τύπου πολιτικές ιδεολογίες ( πχ μαρξισμός), δεν είναι η βία ως προϋπόθεση για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία της σοσιαλιστικής ολοκλήρωσης, είναι η βία ως αναπόσπαστο συστατικό της ιδανικής νεοφιλελεύθερης κοινωνίας- της μοναδικής μορφής κοινωνικής οργάνωσης όπως το «Τέλος της Ιστορίας» επιτάσσει που μπορεί να υπάρξει, της κοινωνίας της αγοράς, διαρκής και αιώνια πραγματικότητα που όχι μόνο δεν πρέπει να μετριαστεί αλλά αντιθέτως να την υπηρετήσουμε όλοι με την μεγαλύτερη προσήλωση.

Κι όμως με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια οι ιδεολογικοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού, άνθρωποι που σταδιοδρόμησαν πολιτικά υπηρετώντας τη βία της «ανταγωνιστικότητας» και του «απενεχοποιημένου κέρδους», ξαφνικά φοράνε την μάσκα του χριστιανού οσιομάρτυρα και μας καλούν να « καταδικάσουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται».

Ναι ας ξεκινήσουμε από την καταδίκη της μοναδικής ιδεολογίας που ανάγει την βία και την επιθετικότητα σε αξία κοινωνικής προόδου

Ναι ας καταδικάσουμε την βία του νεοφιλελευθερισμού κι επιτέλους ας αναρωτηθούμε:

Πόσο βλάκες μας θεωρούν;

Και για πόσο η ανοχή μας θα συναγωνίζεται σε βάθος τo απύθμενο πολιτικό τους θράσος;

1989- ΤΡΕΛΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

2008-12-21T00:30:00.000-08:00

Ολα τελειώνουν σαν να μην άρχισαν ποτέ
μέσα στις ίδιες σκονισμένες σκέψεις και τα φθαρμένα όνειρα
εκείνα που πιστέψαμε πως μείναν αναμνήσεις
μα που τώρα να: χαράζουν πάλι το παρόν.

Μάρτυρες ένοχοι μιας πάλης που μας ξόδεψε
γυρνούμε σε τόπους άχρονους βουβοί και σαλεμένοι
κοιτώντας στους καθρέπτες μας τα είδωλα του χτες....
Πως η ζωή μας γέρναγε χωρίς να τα μαραίνει;

Των αστεριών μελετητές, της μοιρας λάτρεις θλιβεροί
απόκαρδοι, απόμαχοι, νεκροί το σάστισμα της μιας στιγμής
κυοφορούμε, σε λήθαργους που αιωνόβια φυλακή
της νιότης σβήνουν οράματα κι ελπίδες.

Κι ολόγυρα στόματα που πιστέψαμε σκιές μας
νουθετούν: για των καιρών τις αλλαγές, των νέων ψυχών
τις μάταιες ιαχές, των όσιων και ιερών τις προσευχές
την τρέλα να γερνούμε αγωνιστές.

Μα εμείς....

Με βλέμματα ελπίδες λαμπερές
με σώματα αλύγιστες χορδές
με σκέψεις κι ιδέες δυνατές
με γέλια και χαρές
με θρήνους και κραυγές
με αισθήσεις ζωντανές
Εμείς
με όλες τις "τρέλες"... τις τρελές

Εμείς
με πρόσωπα και χέρια αληθινά
με δάκρυα ολόζεστα
με χάδια ανθρωπινά

Εμείς
με μια τεράστια καρδιά
χωρίς προσθέσεις
δίχως κουμπιά

Εμείς
έτσι απλά
έτσι παράλογα, παράλογα κι απλά
Αναζητούμε, σαν θούρια δέηση
την μόνη λογική

Την μόνη λογική

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΝΑ ΣΑΛΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

ΟΤΑΝ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

2008-12-18T12:35:00.000-08:00

Που πάτε κυρία μου;

Καταρχήν πως είστε ντυμένη έτσι;

Είστε υπερ ή κατά της βίας;

Καταδικάζετε τους ταραξίες;

Ξέρετε ότι έχουν γίνει ζημιές;

Ποιος θα αποζημιώσει τους καταστηματάρχες;

Δεν νομίζετε ότι βάζετε σε κίνδυνο την οικονομία;

Να ρωτήσω, υπάρχει σχέδιο εναντίον του πρωθυπουργού;

Το ξέρετε ότι δυσφημείτε την χώρα;

Που πάτε; Ε, κυρία...Φεύγετε;

Που πάτε;....Σταθείτε...

2008-12-14T02:35:00.000-08:00

ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ "ΒΟΜΒΑΣ ΜΟΛΟΤΟΦ"
-εκτέλεση σε 10 βήματα
-αυστηρά για ενηλίκους σε θέσεις εξουσίας

1. Πάρτε ένα νέο.

2.Θάψτε την γειτονιά του στο τσιμέντο και διαλύστε με ατελείωτες ώρες εργασίας την οικογενειά του.

3.Πείτε του ότι ζει σε μια ανταγωνιστική καπιταλιστική κοινωνία, ότι πρέπει να προσπαθήσει πολύ, ότι αντικειμενικός στόχος της γνώσης είναι η βαθμοθηρία και σχεδιάστε ένα πρόγραμμα εντατικής μελέτης και πάσης φύσεως δραστηριοτήτων ( προς θεού όχι παιχνίδι!) και αφήστε τον να φτάσει ψηλά...

4.Την κατάλληλη στιγμή του σκάτε το παραμύθι, οτι βεβαίως πτυχία και μεταπτυχιακά δεν αξίζουν μια, καθώς η κοινωνία που νόμιζε εξορθολογισμένη και καπιταλιστική είναι στην πραγματικότητα ένα υβρίδιο μεταλλαγμένο όπου ο ατομισμός, η μοναξιά και η ανασφάλεια προσιδιάζουν στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, αλλά παράλληλα μια καθυστερημένη οθωμανική πολιτική τάξη που αναπαράγεται με ρυθμούς τρωκτικών προωθεί συστηματικά κόρες, γιους και ανήψια σε κάθε θέση όχι μόνο εξουσίας, αλλά και απλής εργασίας.

5.Ενημερώστε τον ακόμη ότι εκτός απο την ανεργία, στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού, της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης, τα εργασιακά και κοινωνικά του δικαιώματα έχουν ξεπουληθεί, ήδη από την εποχή της εφηβείας του-προκειμένου να περισωθούν τα αντίστοιχα δικαιώματα των μεγαλυτέρων,ότι πλήθος ρατσιστικών νόμων έχουν ψηφιστεί που τον εντάσουν στους "νεοεισερχόμενους" στην αγορά εργασίας ( με χειρότερο μισθό, ασφάλιση, ωράριο κλπ.), κι ότι πιθανότατα θα ζήσει χειρότερα από τον πατέρα του.

6. Αν και παραζαλισμένος από τα παραπάνω καταφέρει τελικά να διαμαρτυρηθεί, να διαδηλώσει ή να εξεγερθεί, ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ! Καλέστε σε συστράτευση όλες τις προηγούμενες γενιές, γεμίστε την τηλεόραση με νουνεχείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης που θα βρίζουν και θα συκοφαντούν ολημερίς τον "τολμητία νέο"- και που βεβαίως θα συγκλίνουν τα άσπρα σοφά κεφαλάκια τους στην ομόθυμη και διαχρονική διαπίστωση "περί κατάντιας των νέων", ΚΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στείλτε τα ΜΑΤ να συνεφέρουν τον "αχάριστο ταραξία" που μεγάλωσε "μέσα στην αφθονία και την άνεση" κι όμως επιμένει να υπερασπίζεται τα εκπαιδευτικά και εργασιακά του δικαιώματα... ( "όλα τα έχει το παλιόπαιδο" η μερική απασχόληση και η μαυρη εργασία τον πείραξαν;)

7.Είναι η στιγμή να τοποθετήσετε το φυτίλι. Τα υλικά είναι άφθονα. Επιλέγεται το χρώμα της αρεσκείας σας. Φτώχεια, ανεργία, ακρίβεια, περιθωριοποίηση, ομόλογα, χρηματιστήριο, οικονομική κρίση, διαφθορά σε πράσινο και μπλε χρώμα. Σε κόκκινο....κοκκινο...

Κόκκινο όπως Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΕΦΗΒΟΥ.

8.Τοποθετείτε την "βόμβα" στην βιτρίνα του καταναλωτισμού, ανάψτε τα φώτα, στήστε τις κάμερες, η ώρα είναι 8:00, η ενημέρωση ξεκινά...

9........

10...ΜΠΑΜ!

Συγχαρητήρια μόλις κατασκευάσατε και τοποθετήσατε μια "βόμβα μολότοφ"!-αν και 60 χρονών τα καταφέρατε τέλεια. Συνεχίστε!

2008-12-09T16:13:00.000-08:00

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Πρώτα σου κλέψανε τη γειτονιά, το παιχνίδι. Μετά σου κλέψανε το χρόνο σου. Ύστερα αμφισβήτησαν την παιδικότητα σου. Μα κυρίως πίστεψαν πως θα ξεγελάσουν τις ανάγκες σου.

Καημένε νέε. Εδώ και τριάντα χρόνια μια κοινωνία που μετασχηματίζεται σε αγορά, μια δημοκρατία που εκτρέπεται σε πλουτοκρατία, μια εξουσία παντοδύναμη σε χειραγωγεί με ένα στόχο: να σε υποτάξει!

Δεν είναι το συνηθισμένο χάσμα γενεών. Δεν είναι η αμφισβήτηση του μέλλοντος στο παρόν. Είναι το παρόν που εξεγείρεται ενάντια στο μέλλον. Το παρόν που ξεπουλάει το μέλλον. Το δικό σου μέλλον.

Ο πόλεμος είναι ταξικός. Εσύ είσαι νέος αδημιούργητος συνήθως άνεργος το πολύ χαμηλόμισθος εκείνος είναι γέρος (μεσήλικας ή ηλικιωμένος) έχει δώσει τους αγώνες του, έφθασε κάπου, είναι ιδιοκτήτης ή επενδυτής, εργοδότης, ένας μικρός ή μεγάλος εξουσιαστής, ένα στέλεχος. Τα όνειρα του η διαρκής προέκταση του παρόντος του στο δικό σου μέλλον. Τα κέρδη του ενάντια στα δικαιώματά σου. Η παγίωση της εξουσίας του!

Ο πόλεμος είναι άνισος. Είσαι μειοψηφία σε μια κοινωνία που γερνάει. Οι ορδές των συνταξιούχων που φωνάζουν στις λαϊκές για την ακρίβεια στην διάρκεια της τετραετίας ξέρεις πολύ καλά τι θα ψηφίσουν την ημέρα των εκλογών. Τον Κωστάκη γιατί ο θείος του έφερε την δημοκρατία ή τον Γιωργάκη γιατί ο πατέρας του έβαλε την δεξιά στο χρονοντούλαπο. Θα ψηφίσουν με άξονα τον εμφύλιο, το 114,τον ανένδοτο, την χούντα, την είσοδο στην ΕΕ, τα σκάνδαλα του 89, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες της νιότης τους, τα προδομένα ή μη όνειρα τους. Αλλά όχι με άξονα το δικό σου μέλλον! Γιατί δεν έχουν παρά μόνο παρόν! Γιατί ότι πιστεύουν πιστεύουν. Και είναι πολύ γέροι για να αλλάξουν!

O πόλεμος είναι συστημικός. Μια ολιγαρχία πλουτοκρατών ενάντια στα δικαιώματα σου. Τα βαφτίζει «κεκτημένα». Ένα πλέγμα πλουτοκρατικών ΜΜΕ σε δικάζει καθημερινά από στήλες εφημερίδων και παράθυρα τηλεοπτικά. Ποιος έλεγχος της εξουσίας; Στην εποχή της πλουτοκρατίας στόχος είναι ο περιορισμός των δικαιωμάτων, ο έλεγχος του πολίτη. Στόχος είσαι εσύ!

Είσαι άνεργος; Είσαι τεμπέλης. Είσαι εργαζόμενος και απαιτείς αύξηση; Είσαι προκλητικός Είσαι απεργός ή διαδηλωτής; Είσαι επικίνδυνος

Είσαι νέος; Πιστεύεις στην δημοκρατία; Υπερασπίζεσαι τα δημόσια αγαθά; Τα εργασιακά και ασφαλιστικά σου δικαιώματα; Ε, ε είσαι «συντηρητικός».

Μια στρατιά μισθοφόρων προπαγανδιστών, έμμισθων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, μεσήλικων υπαλλήλων της πλουτοκρατίας, «ανεξάρτητων» δηλαδή και «αντικειμενικών» δημοσιογράφων εξεγείρεται με πένες και κάμερες υπέρ της «προόδου» και της «μεταρρύθμισης» θέτοντας υπό την προστασία της το δικό σου μέλλον. Προς όφελος του δικού της παρόντος. Και της τελικής νίκης της πλουτοκρατίας. Νέε μου είσαι ήδη παρελθόν!

Ο πόλεμος είναι πολιτικός. Νόμοι ρατσιστικοί υποθηκεύουν το μέλλον σου. Τα περήφανα γηρατειά της «προόδου» και της «μεταρρύθμισης» εκείνα που σε πολεμούν «για το δικό σου καλό» τραβούν επιτέλους την διαχωριστική γραμμή. Είσαι εσύ και οι άλλοι. Εσύ είσαι ο νέος. Θα εισέλθεις στην αγορά εργασίας χωρίς δικαιώματα, θα είσαι ευέλικτος και ελαστικός, με μειωμένες αποδοχές, κακή σύνταξη. Οι άλλοι είναι οι γέροι θα αποχωρήσουν οικειοθελώς με προγράμματα εθελούσιας εξόδου ή θα παραμείνουν με πλήρη δικαιώματα σίγουρα πάντως θα υπογράψουν το ξεπούλημα των δικών σου δικαιωμάτων. Η συμφωνία είναι επικερδής και ιστορικά πρωτοφανής. Η γενιά των πατεράδων ξεπουλάει την γενιά των παιδιών προδιαγράφοντας της ένα χειρότερο μέλλον. Ο πόλεμος επισημοποιείται και η επίθεση στους νέους κατοχυρώνεται νομικά. Αλλά η Γαλλία δείχνει το δρόμο.

Ο πόλεμος είναι με τον εαυτό σου. Γιατί δεν ξέρεις ποιος είσαι. Δεν έμαθες ποτέ ποιος είσαι. Δεν σε άφησαν να μάθεις.

Είσαι προϊόν της ψυχολογικής βίας που αντικατέστησε την σωματική, της χειραγώγησης που πήρε την θέση της απαγόρευσης, της διαμεσολαβούμενης σκέψης και σχέσης με τον κόσμο που αντικατέστησε την άμεση βιωματική εμπειρία.

Σίγουρα κανείς δεν σε χτύπησε, κανείς δεν σε περιόρισε. Μα πόσες φορές δεν σε ξεγέλασε. Πόσες φορές δεν καθησύχασε τις πραγματικές σου ανάγκες προσφέροντας σου μια υλική άνεση αχρείαστη! Πόσες φορές δεν έφαγες, ντύθηκες, διασκέδασες πόσες φορές δεν σου προτάθηκε μια σοκολάτα, ένα παιχνίδι ή μια τηλεόραση αρκεί να μην επέμεινες στην ικανοποίηση μιας πραγματικής σου ανάγκης. Εσύ ήθελες παιχνίδι με τους φίλους σου και έπαιρνες σοκολάτα, ήθελες βόλτα και σου δίνανε τηλεόραση, ήθελες επικοινωνία και σου δίνανε αντικείμενα και αγαθά. Μαθήτεψες από μικρό παιδί στην χρήση της ύλης για την καθησύχασή των αναγκών σου. Σε ένα διαρκές, καθημερινό κι αθώο ντοπάρισμα! Αφού το παιδί καθησυχάζεται με την σοκολάτα μπορούμε να του δώσουμε όσες σοκολάτες θέλει αρκεί να μην μας ενοχλεί, αφού προσηλώνεται επί 24ωρου στην τηλεόραση ας του δώσουμε όση τηλεόραση θέλει αρκεί να μην απαιτεί, για κάθε ώρα της απουσίας μας ας καθησυχάσουμε την μοναξιά του με όσα ρούχα, παιχνίδια, αντικείμενα επιθυμεί. Η λογική της πρέζας, η ψυχολογία του ναρκομανή καλλιεργείται ανενδοίαστα με τον αέρα της υλικής άνεσης και της καθησυχαστικής γονεικής διαπίστωσης «ότι σου προσφέρει τα πάντα». Ναι σου τα πρόσφεραν όλα εκτός από εκείνα που πραγματικά ήθελες. Το παιχνίδι και την ελευθερία, την συντροφικότητα και την επικοινωνία, την έκφραση της σκέψης σου, την γνώση του εαυτού σου, την γειτονιά, την αλάνα….Σου πρόσφεραν τα πάντα και μοναξιά, τα πάντα και άγχος, τα πάντα και θλίψη, γιατί όταν ήθελες παρέα έπαιρνες σοκολάτα, όταν ήθελες βόλτα έπαιρνες τηλεόραση, όταν ήθελες επικοινωνία έπαιρνες παιχνίδια. Είσαι το πρώτο θύμα μιας μοντέρνας παιδαγωγικής. Είσαι το παιδί «που τα είχε όλα» αλλά πραγματικά ποτέ δεν πήρε τίποτα.

Κι ακόμη είσαι το παιδί που ποτέ δεν σκέφτηκε τίποτα. Δεν πρόλαβε να σκεφτεί. Γιατί οι προηγούμενες γενιές διπλά στο σχολείο είχαν τη γειτονιά ένα ολόκληρο πεδίο άμεσης βιωματικής συσχέτισης με τον κόσμο…Ναι υπήρχε η φωνή του πατέρα και του δασκάλου αλλά μέχρι εκεί. Υπήρχε ακόμη ο χώρος και ο χρόνος όπου το ελεύθερο παιχνίδι και η φαντασία μπορούσαν να αναπτυχθούν απεριόριστα για να γνωρίσεις τον κόσμο με τις δικές σου δυνάμεις. Μα εσύ δεν ήσουν τυχερός. Εσύ είσαι το παιδί του διαμερίσματος και της απρόσωπης τσιμεντούπολης. Είσαι το αθώο θύμα της μαζικής αστικοποίησης, της οικοπεδοποίησης και της αντιπαροχής, της καλπάζουσα κτηματαγοράς. Μεγάλωσες σαν ένας μικρός έγκλειστος στην φωνή του πατέρα και του δασκάλου, της τηλεόρασης και όλων των μηχανισμών της διαμεσολαβούμενης γνώσης…Σε ταξίδεψε ο διαφημιστής και σε νανούρισε ο εκφωνητής….Έμαθες πολλά, τα απομνημόνευσες όλα! Αλλά πραγματικά δεν έμαθες τίποτα! Γιατί τίποτα δεν βίωσες! Το 24ωρό σου μια ανακύκλωση μεσαζόντων και πρόθυμων μεσολαβητών. Το πρωί ο δάσκαλος, το μεσημέρι ο μπαμπάς, το απόγευμα η τηλεόραση, το φροντιστήριο, οι προγραμματισμένες δραστηριότητες…Μια φωνή διαρκώς παίζει στα αυτιά σου. Υπενθυμίζοντας σου ότι εσύ δεν έχεις ούτε πρέπει να έχεις φωνή!

Έτσι έγινες αυτός που είσαι. Αλλά ποιος είσαι; Ένας ευσυνείδητος καταναλωτής που καθησυχάζει με άχρηστες αγορές τις πραγματικές του ανάγκες όπως καλά σου έμαθαν από παιδί; Ένας μετρ των αποδράσεων από την πραγματική ζωή σε καφετέριες, μπαρ, γήπεδα και τριήμερα αναψυχής; Ένας αιώνιος θεατής; Ένας ακούραστός ακροατής; Χωρίς σκέψη προσωπική; Χωρίς φωνή; Ποιος είσαι; Ένας υπήκοος ιδανικός; Λάτρης της κηδεμονίας; Οπαδός της υποταγής; Ένα πρεζόνι της φυγής; (Aπό τον εαυτό σου, τις ανάγκες σου, τον κόσμο;)

Ποιος είσαι;

Δεν ξέρεις ποιος είσαι. Μα πρέπει γρήγορα να μάθεις. Γιατί είσαι σε πόλεμο.

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΡΑΖΕΙ

2008-12-07T10:33:00.000-08:00

Η νεολαία βράζει
Πληττώμενη όσο κανένα άλλο τμήμα του πλυθησμού από τον "μεταρρυθμιστικό" οίστρο των τελευταίων ετών αναζητεί συνομιλητή.
Εγκλωβισμένη σε ένα εξετασιολάγνο λύκειο που μετατρεπει την εφηβεία της σε ένα εφιάλτη αδιάκοπης μελέτης
Παγιδευμένη σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υπονομευμένο από την ίδια την κυβέρνηση
Κατοχος ενος πτυχίου ανεργίας με το οποίο πρέπει επιπλέον τώρα να ανταγωνιστεί τα πληρωμένα πτυχία των κολλεγίων- πιστοποιητικά δημοσίων σχέσεων σε μια χώρα "αδιάβλητης" οικογενειοκρατείας
Καθυβριζόμενη αδιαλλείπτως απο τα παπαγαλάκια της "μεταρρύθμισης" σε κάθε προσπάθεια υπεράσπισης των εκπαιδευτικών και εργασιακών της δικαιωμάτων
Στοχοποιούμενη επι χρόνια απο καουμποιδες υπουργούς δημοσιας τάξης που έστελναν εναντίον της ορδες τα ΜΑΤ για να την ενταξουν με το ζορι στα μπλοκ των κουκουλοφόρων
Πεπεισμένη για ενα μέλλον ξεπουλημένο μέσα απο προγράμματα εθελούσιας εξόδου παγιωσης ελαστικων σχέσεων και καθίζησης εισοδημάτων
Η νεολαία βράζει.

Μια γεννιά από παιδιά-λάστιχα ουτέ πια των 700 ευρώ που ξέρουν ότι δεν θα μεγαλώσουν ποτέ.....

Η νεολαία βράζει...
Ο αστυνομικός μόλις που άνοιξε το καπάκι.

Fw: ποιητικη περιοδος

2008-11-20T10:47:00.001-08:00

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ

ΤΗΣ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ»

(από την σοσιαλνεοφιλελεύθερη κομπανία)

Εργαζόμενε μ’ακους;

Έλα να κάνουμε αλλαγες. « Επαναστατικές¨»

Μεταρρυθμίσεις. Ριζικές. Ανατροπές « Προοδευτικές»

Μια ζωή οχτάωρο, σύνταξη, παροχές… Πως μπορεις;

Είσαι συντηρητικός. Δέξου την εξέλιξη.

Ακόμη απεργείς;

Χτύπα το κατεστημένο. Το παλιό…Έλα, το καινούργιο είναι εδώ.

Μοντέρνο, φρέσκο… Άρα « προοδευτικό».

Ωράριο εργασίας οχτάωρο; Μα που ζεις; Έλα θα δουλέψεις δωδεκαωρο. Μπορεις, μπορεις…

Συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κοινωνική ασφάλιση, ένσημα…Τι είναι αυτά;

Κάτω τα δικαιώματα, ζήτω η δουλεια!

Άκου τον εργοδότη σου. Πολύ μιλάς.

Είναι κοινωνικός εταίρος σου…

Για το συμφέρον σου, μην αντιδράς!

Μαθέ τα συνθήματα. Τα « επαναστατικά».

Εργοδότες όλου του κόσμου ενωθείτε.

Εργαζόμενοι με υπευθυνότητα υποταχθείτε.

Τώρα όλοι μαζί:

Δουλεια, δουλεια για λιγότερα λεφτά!

Δεν σας ακούω …Πιο δυνατά!

Εργαζόμενε μ’ακους;

Το μέλλον είμαι εγώ. Μ ε ρηξικέλευθες ιδέες

οπισθοδρόμησης στην «επανάσταση» της Νέας Τάξης σε οδηγώ.

Στον εικοστό πρώτο αιώνα απ’ τον εικοστό…

Με μια στάση στον δέκατο ένατο...

Για πολύ καιρό!

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

2008-11-04T09:10:00.000-08:00

"Η συνεχιζόμενη κριση στην στεγαστική πίστη των ΗΠΑ επιβεβαιώθηκε από τον αριθμό κατασχέσεων σπιτιών που το 2007 ανηλθαν στα 2.203.000 έναντι 1.285.000 το 2006 (αύξηση 75%)" .Μηνιαίο ενημερωτικο δελτιο- Γενικο Προξενείο της Ελλάδας στην Νεα Υορκη.

".....(οι τράπεζες).. Fannie mae και Fredie mac κατεχουν ή έχουν εγγυηθει τεσσερα τρισεκατομμύρια δολλάρια των χρεών των νοικοκυριών στις ΗΠΑ" Ελευθεροτυπία 13-10-08

"..στις ΗΠΑ οι εργοδοτες περικοπτουν τις ώρες εργασίας για ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους...το 2007 ο αριθμός εργαζόμενων με μερική απασχόληση έφθασε τα 2,8 εκατ. αυξημένος κατα 9% από το 2006...το δεκέμβριο ο αριθμός αυτός έφθασε τα 3,1 εκατ...." Χρηματιστήριο on line 8-1-08

Ωραία άλλη μια "επικοινωνιακή" επίθεση διεκπεραιωμένη απο μισθοφόρους προπαγανδιστές, χρηματοδοτούμενη από το σύστημα της τράπεζοκλεπτομιντιοκρατίας, αναπαραγόμενη αδιαλλείπτως από "αντικειμενικά" και " ανεξάρτητα" ΜΜΕ, έληξε επιτυχώς.
Στην διάρκεια της μάθαμε ελάχιστα- πάντα συντονισμένοι στην συχνότητα της παραπληροφόρησης, μα είμαστε ήδη έτοιμοι να παπαγαλίσουμε τα περισσότερα.
Πάμε όλοι μαζί:

"Η κρίση ξεκίνησε με την κατάρευση των τραπεζών Fannie mae και Fredie mac που συμπαρέσυρε και το υπόλοιπο τραπεζικό σύστημα". Τι κι αν πριν την χρεοκοπία των τραπεζών εκατομμύρια οικογενειακοί προυπολογισμοί τινάχθηκαν στον αέρα με επακόλουθο ένα τσουνάμι κατασχέσεων λόγω δυσκολίας αποπληρωμής των δανείων; Το γεγονός αυτό δεν υπάρχει! (για την δημοσιογραφία των γεγονότων)

"Η κρίση αφορά το χρηματοπιστωτικό τομέα κι όχι την πραγματική οικονομία". Αλήθεια τα χρέη των νοικοκυριών, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που υπό το βάρος της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της πραγματικής μείωσης των εισοδημάτων τους κάποια στιγμή κύρηξαν πτώχευση αδυνατώντας να αποπληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους δεν ανήκουν στην σφαίρα της πραγματικής οικονομίας; Τι είναι οι χρεοκοπημένοι οικογενειακοί προυπολογισμοί άυλα χρηματοπιστωτικά προιόντα; Αλλά όχι το γεγονός αυτό δεν υπάρχει ( για την δημοσιογραφία των γεγονότων).

"Για την κρίση δεν ευθύνονται η αγορά και ο νεοφιλελευθερισμός αλλά οι κρατικές πολιτικές που οδήγησαν στην χαλάρωση των πιστωτικών κριτηρίων". Ξαφνικά οι πολιτικοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού αυτονομούνται από την ιδεολογία τους. Λες κι η χαλαρωση στην χορήγηση των δανείων δεν συνέβει στα πλαίσια της αγοράς και της οικονομικά ασυμβίβαστης απαίτησής της, στο όνομα της κερδοφορίας των εταιρειών, ο ίδιος κακοπληρωμένος εργαζόμενος( για λόγους ανταγωνιστικότητας) να είναι συνάμα και εύρωστος καταναλωτής ( για λόγους "τόνωσης" της αγοράς). Αλλά είπαμε κάποια γεγονότα δεν υπάρχουν!

Συμπέρασμα: η απελευθέρωση από ένα σύστημα "επικοινωνίας" που "επιστημονικά" και μεθοδευμένα επενδύει στο ψέμα και το παράλογο εξυπηρετώντας αποκλειστικά τα συμφέροντα των εταιρειών-ιδιοκτητών του, ακυρώνοντας κάθε έννοια κοινωνικού διαλόγου και έλλογης κατανόησης της πραγματικότητας, αποτελεί εκ των ουκ ανευ όρο για μια εποχή ουσιαστικής επαναπολιτικοποίησης.
Ναι η κατεξοχήν αντιπολίτευση στις μέρες μας είναι εκείνη στο συστημα "επικοινωνίας".
Κατανοηση,απαξίωση, απελευθέρωση.

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΛΟΓΙΚΗ" ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

2008-10-24T11:16:00.000-07:00

"Το μεγάλο πρόβλημα και τα αίτια της κρίσης ήταν, όπως γράφει ο Μαιρον, ότι η κυβέρνηση εφάρμοσε μια πολιτική που διαχώριζε τη δυνατότητα του δανεισμού για την αγορά στέγης από την ικανότητα αποπληρωμής του δανείου." Φταιει ο καπιταλισμός ή ο οικονομικός λαικισμός; Τάκης Μίχας Ελευθεροτυπία 6-10-08.

"Η φούσκα των ακινήτων υπήρξε δημιούργημα της παρέμβασης του πολιτικού συστήματος στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, που εκδηλώθηκε μέσω των δυο απόλυτα ελεγχόμενων ημικρατικών οργανισμών, Fannie Mae και Freddie Mac, που κατέχουν ή έχουν εγγυηθεί τέσσερα τρισεκατομμύρια δολλάρια των χρεών των νοικοκυριών στις ΗΠΑ" Κρίση της πολιτικής όχι της αγοράς! Γεώργιος μπήτρος Τάσος Αρβαντίνης Ελευθεροτυπία 13-10-08.

Τίποτα δεν αποδεικνύει περισσότερο ότι εκεί που σταματάει η λογική ξεκινάει η επίθεση της " επικοινωνιας" απο τον τρόπο που ειδικοί και μη επιχειρηματολογούν προς υπεράσπιση της αγοράς με αφορμή την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση.

Λένε: Η κρίση είναι αποτέλεσμα πολιτικών παρεμβάσεων ψηφοθηρικού ή λαϊκίστικου χαρακτήρα που οδήγησε στην χαλάρωση των πιστωτικών κριτηρίων και την χορήγηση από τις τράπεζες επισφαλών δανείων.

Δεν φταίει λοιπόν ο καπιταλισμός ούτε η απελευθέρωση της αγοράς αλλά οι κρατικές πολιτικές που οδήγησαν στην σημερινή κρίση.

Ξεχνάνε: ότι τα δάνεια δεν δόθηκαν στο πουθενά. Δόθηκαν σε ανθρώπους που στα πλαίσια των σημερινών κοινωνιών λειτουργούν σε τρισυπόστατη διάσταση.

Ως εργαζόμενοι στα πλαίσια της απελευθέρωσης των αγορών και στο όνομα της ανταγωνιστικότητας είδαν τους μισθούς τους να καθηλώνονται στα επίπεδα της δεκαετίας του 80, να ζουν τον εργασιακό μεσαίωνα της υποαπασχόλησης ή να μένουν άνεργοι. Φτωχότεροι εργαζόμενοι λοιπόν λόγω της «ελεύθερης» αγοράς.

Ως καταναλωτές όμως κι ενώ η αγοραστική τους δύναμη μειώθηκε έπρεπε να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την αγορά έτσι όπως το παιχνίδι του καπιταλισμού ορίζει. Φτωχότεροι λοιπόν καταναλωτές χρειάζονται χρήμα για να στηρίξουν την «ελεύθερη» αγορά.

Ως πολίτες ψηφοφόροι έπρεπε να συνεχίζουν να στηρίζουν ένα πολιτικό σύστημα εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού, υποταγμένο στο ιδεολόγημα της «ελεύθερης» αγοράς παρόλο που επιδείνωνε την ζωή τους. Φτωχοί λοιπόν πολίτες έπρεπε να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση ενός επίπεδου ζωής ουσιαστικά υποθηκευμένου και να στηρίζουν δια της ψήφου τους νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Πως λοιπόν ένας φτωχότερος εργαζόμενος- καταναλωτής- ψηφοφόρος αποκλεισμένος από την οικονομική πίτα θα μπορεί να στηρίζει το σύστημα της ελεύθερης αγοράς;

Η λύση βρέθηκε στην έκρηξη των πιστωτικών προϊόντων. Που πρόσθεσε δίπλα στο φτωχός και το χρεωμένος.

Η κρίση λοιπόν είναι προϊόν του καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του.

Νεοφιλελεύθεροι εργοδότες και manager μείωσαν μισθούς στο όνομα της κερδοφορίας των εταιρειών.

Νεοφιλελεύθεροι μέτοχοι και ιδιοκτήτες εταιρειών απαίτησαν ενίσχυση της κατανάλωσης και τόνωση της «αγοράς» στο όνομα της κερδοφορίας των εταιρειών.

Νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί επέτρεψαν την χαλάρωση στην χορήγηση δανείων εξασφαλίζοντας την πολιτική τους επιβίωση παρά την αποτυχία των ιδεολογημάτων τους.

Η κρίση λοιπόν είναι προϊόν του καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του που θέλει τον εργαζόμενο όχι να μετέχει αλλά να δανείζεται το μερίδιο του στο παραγόμενο πλούτο.

Έναν εργαζόμενο όχι κοινωνικό εταίρο όπως κατ ευφημισμό τον αποκαλούν αλλά δανειολήπτη και εσαεί υπόχρεο.

Αλλά όχι μόνο η κρίση είναι προϊόν του νεοφιλελευθερισμού αλλά και η λύση της κρίσης είναι νεοφιλελεύθερης έμπνευσης καθώς το κόστος μετακυλήεται στον ήδη χρεωμένο φτωχό εργαζόμενο-καταναλωτή- ψηφοφόρο ο οποίος άκουσον άκουσον ως φορολογούμενος πια θα πρέπει να στηρίξει τις χρεοκοπημένες τράπεζες για να συνεχίσουν να απαιτούν τις δόσεις των δανείων του.

Αλήθεια κανείς δεν σκέφτηκε ότι η πηγή της κρίσης είναι τα χρεωμένα νοικοκυριά που θα πρέπει να επιστρέψουν στην ουσιαστική συμμετοχή στον παραγόμενο πλούτο δια της αύξησης των εισοδημάτων τους;

Ας αφήσουν τις κορόνες περί επιστροφής στον κρατισμό και την κοινωνική ευαισθησία, όχι μόνο η αγορά ευθύνεται για την κρίση αλλά προετοιμάζει και την διαιώνιση της.

Αν μετά τα παραπάνω είσαι εργαζόμενος και δεν εξεγείρεσαι όχι μόνο απέναντι στην οικονομική και πολιτική βία ενός ασύδοτου καπιταλισμού αλλά και απέναντι στην πνευματική βία του συστήματος των «ειδικών» που τον υπερασπίζονται τότε είναι σίγουρο ότι οδεύουμε από την κοινωνία των πολιτών στην κοινωνία των υποζυγίων.

Μεσαίωνα καλώς ήρθες.

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ (2)

2008-10-15T12:02:00.001-07:00

συνέχεια στο προηγούμενο....

Ο μεσαίωνας είναι εδώ. Επέστρεψε ή επιστρέφει. Όχι σαν υποταγή του κοσμικού στο θρησκευτικό αλλά με τη μορφή ενός παντοδύναμου και ανεξέλεγκτου οικονομισμού.

Η οικονομική εξουσία καθυποτάσσει την πολιτική κι έχει από καιρό ιδιοποιηθεί την πνευματική ως μέσο για περισσότερα κέρδη.

Ο λόγος έχει πάψει να περιγράφει την αντικειμενική πραγματικότητα κι οι έννοιες έχουν γίνει μέσα ελαστικά για την συντήρηση της καθεστηκυίας οικονομικής τάξης.Το ιδιωτικό συνθλίβει το δημόσιο κι ο πολίτης μια έννοια σφαιρική που ανθίζει σε εποχές πνευματικής εγρήγορσης υποχωρεί μπρος τον καταναλωτή την απόλυτη έκφραση της πιο εγωιστικής ιδιωτείας.

Ο παραλληλισμός του τότε με το τώρα είναι περισσότερο από εμφανής.

Ο μεσαίωνας των πιστών απολυτοποιουσε την θρησκευτικότητα όπως και ο μεσαίωνας των καταναλωτών τη κατανάλωση.

Το πνεύμα σαν έκφραση της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης ύπαρξης κόβεται και ράβεται στα μέτρα της καθεστηκυίας εκκλησιαστικής τάξης στη μια περίπτωση και της « εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς» στην άλλη.

Η πνευματική σύγχυση προπαγανδίζεται με εύληπτες προτροπές « πίστευε και μη ερεύνα» τότε, « κατανάλωνε και μη σκέπτεσαι» τώρα.

Οι προπαγανδιστές βέβαια και τα μέσα τους διαφέρουν. Ο ιεροκήρυκας και ο ιεροεξεταστής με την πυρά και την κόλαση κι όπλο τον τρόμο από την μια πλευρά, ο διαφημιστής κι ο δημοσιοσχεσίτης με την εταιρεία-χορηγό και τα ΜΜΕ με όπλο την υποβολή και την πλύση εγκεφάλου από την άλλη.

Κι όσο κι αν τα μέσα μαλάκωσαν κι έγιναν λιγότερο ορατά οι προθέσεις της χειραγώγησης και της καθυποταγής παραμένουν οι ίδιες. Οι αλυσίδες σιδερένιες ή χρυσές δεσμεύουν το ίδιο κι αποκαλύπτουν εξίσου το φασισμό του δημιουργού τους. Οι « ανθρωπιστικές επιδιώξεις» βέβαια δεν έλειψαν και στις δυο περιπτώσεις. Η « σωτηρία της ψυχής» και το « κέρδος του παραδείσου» τότε, στέλνοντας χιλιάδες ανθρώπους στην πυρά, «η άνεση, η ευκολία και η επιδίωξη της ευτυχίας» σήμερα, αρρωσταίνοντας και εξανδραποδίζοντας εκατομμύρια.

Και πίσω από όλα αυτά μια εξουσία παντοδύναμη σίγουρη για το αιώνιο της ύπαρξης της που μιλούσε και μιλάει για το τέλος της ιστορίας, προτάσσοντας την ιδεολογία της ως δόγμα κι ανάγοντας την σε μοναδική σκέψη. Και δεν υπάρχει καλύτερο δείγμα της παροξυσμικής της αλαζονείας αλλά και του τρόπου που χρησιμοποιεί την πνευματική σύγχυση την άγνοια και την ψευδαίσθηση ως μέσα υποδούλωσης, από τον τρόπο χειρισμού των εννοιών. Το ψάρι που βαφτίζεται κρέας για να υπηρετήσει την ιερατική εξουσία έδωσε τη θέση του στο απορρυπαντικό ως ταυτόσημο της οικογενειακής ευτυχίας , το αυτοκίνητο της κοινωνικής επιτυχίας, την πάνα ως υποδήλωση της μητρικής φροντίδας , το κόσμημα ως ερωτικό φετίχ και το γιαούρτι ως υποκατάστατο του σεξ. Και το γαϊτανάκι της πνευματικής χειραγώγησης επεκτείνεται και στο χώρο της πολιτικής βαφτίζοντας τα εργασιακά δικαιώματα « κεκτημένα», τον άνεργο « ημιαπασχολούμενο», τον καπιταλισμό « κοινωνία της αγοράς», τον μισθοφόρο προπαγανδιστή « δημοσιογράφο», προς εξυπηρέτηση κεφαλαιοκρατών και κερδοσκόπων που βαφτίζονται « θεσμικοί επενδυτές» και κατακυρίευση της γης από την οικονομική εξουσία των πολυεθνικών που αλλιώς καλείται « παγκοσμιοποίηση».

Μα οι μεσαίωνες όσο κι αν το θέλουν δεν διαρκούν αιώνια.

Ο φανατισμός του πιστού βρίσκει μέσα του αντίπαλο την λογική και την κριτική αμφισβήτηση που όσο κι αν τα βαφτίζει σατανά εμμένουν στο πυρήνα της σκέψης του.

Ο ψυχαναγκαστικός ευδαιμονισμός του καταναλωτή κι η ευωχία του κορεσμού συντρίβονται πάντα από την μοναξιά και το άγχος που καμιά αγορά δεν καθησυχάζει.

Η πνευματική ανάγκη του ανθρώπου να ορίζει την πραγματικότητα, να περιγράφει με σαφήνεια και να διακρίνει τις έννοιες σκιρτάει πάντα μέσα του σαν το προανάκρουσμα της ελευθερίας που έρχεται.

Το ψάρι μένει πάντα ψάρι με όποιο αξίωμα κι αν βεβαιώσουμε για το αντίθετο και το αυτοκίνητο, το αποσμητικό, το κόσμημα, υλικά αντικείμενα, σύνολα τεχνικών χαρακτηριστικών λάμπουν πάντα λιγότερο από την ανθρωπιά, την αγάπη, τον έρωτα, με όσες πληρωμένες διαφημίσεις κι αν βομβαρδιστεί το θυμικό μας.

Οι εξουσίες πέφτουν….Από εκείνους που φωνάζουν « κι όμως γυρίζει». Από ανθρώπους που αρνούνται το μάρκετινγκ της υποδούλωσης καταγελούν την διαφημιστική πρακτική ως πλύση εγκεφάλου και ψυχολογικό βιασμό ( εξίσου προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όσο κι ο σωματικός) απελευθερώνουν την πνευματική δραστηριότητα από τα δεσμά της οικονομικής όπως παλιότερα κι από εκείνα της θρησκευτικής εξουσίας.

Ο κόσμος αλλάζει…. Αλλάζει πρώτα στη σκέψη μας…..

Έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα είναι….

Αμήν.

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ (1)

2008-09-26T09:47:00.000-07:00

συνέχεια στο προηγούμενο...

"....Ποτέ στον κόσμο της αμαρτίας δεν ήταν περισσότερες οι επιθέσεις του διαβόλου, αυτού του "εχθρού του ανθρώπινου γένους" που την εποχή εκείνη ξαμολιέται ελεύθερος, καθώς εχεί αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα, και ξυπνά όλο και μεγαλύτερους φόβους. Ενώ το θέατρο είχε απαγορευτεί από την Εκκλησία κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα και δεν έχει κάνει ξανά την εμφάνιση του, ενώ ο χορός θεωρείται κυριολεκτικά διαβολική δραστηριότητα, οι πειρασμοί και οι επιθέσεις του διαβόλου, καθώς και οι στρατιές των δαιμόνων του, χιμούν, σε ένα ξέφρενο χορό, στις ψυχές των χριστιανών.....Σύσσωμη η χριστιανοσύνη αποδίδει στον "εχθρό του ανθρωπίνου γένους" μια ενιαία δύναμη. Οργανο του είναι η αίρεση. Η Ιερά Εξέταση θα γίνει το όπλο της Εκκλησίας στη μάχη εναντίον του....."Jacques Le Goff, Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα;

Γιατί τι χαρακτηρίζει το Μεσαίωνα;
Φεουδαρχες και δουλοπάροικοι, ευγενείς και χωρικοί, τάξεις και συντεχνίες;
Οχι, αν κατι διακρίνει το Μεσαίωνα από τις υπόλοιπες ιστορικές περιόδους είναι η υποταγή της πνευματικής δραστηριότητας στην θρησκευτική εξουσία και το περιβάλλον που η συγκεκριμένη σχέση διαμορφώνει.
Ενα πνευματικό περιβάλλον ακυρωτικό της λογικής, μιας και οι έννοιες χάνουν το αντικειμενικό τους περιεχόμενο και προσδιορίζονται πλέον μόνο από την νομιμοποίηση του ομιλητή. Σε ένα δαιμονοκρατούμενο κόσμο ο Σατανάς βρίσκει πολλούς τρόπους να ξεγελάσει τον αφελή πιστό και η σαγήνη του λόγου αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο του. Και να, λέξεις όπως ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη που κοσμούν το κήρυγμα του ιερέα, δεν γίνονται παρά όργανα εξαπάτησης στο στόμα του αιρετικού.
Ούτε η οργάνωση του λόγου, ούτε η δύναμη της επιχειρηματολογίας, ούτε η αλληλουχία της λογικής μπορούν να προστατέψουν τον πιστό από την επαπειλούμενη αμαρτία.
Παρα μόνο η ιερατική αυθεντία που θα αποφανθει για το θεόπνευστο ή μη του λόγου.

Ναι, ο Μεσαίωνας είναι η εποχή όπου περισσότερο από ποτέ, σημασία δεν έχει τι λέγεται, αλλά ποιος το λέει.

Και σήμερα; Σε ένα κόσμο καταναλωτών, με την πνευματική δραστηριότητα υποταγμένη στην οικονομική εξουσία, με λέξεις-λάστιχα που χρησιμοποιούνται για να "επικοινωνήσουν" και να "πουλήσουν" οτιδήποτε, με ένα σύστημα επικοινωνίας εκφραστή μιας εξουσίας που επενδύει στο παράλογο, με έννοιες φθαρμένες, ξεφτισμένες από την πολυχρησία και την επανάληψη, ο άνθρωπος ξανά ανίσχυρος, αδύναμος να εμπιστευθεί την λογική του, ανίκανος να αναμετρήθεί με το χάος μιας καταιγιστικής παραπληροφόρησης- την απατηλή λάμψη μιας "επιστήμης" που μας αποκαλύπτει καθημερινά την "αλήθεια" της δηλ. την παντοδυναμία του ψέματος- και που αβοήθητος ξανά, προστρέχει στην "αυθεντία" του ειδικού, στην "αγιοσύνη" μιας υποτιθέμενης αντικειμενικότητας, που δεν αφορά πλέον ούτε το λόγο ούτε το νόημα αλλά και πάλι το πρόσωπο.

Ναι 1000 χρόνια μετά η οικονομική εξουσία παίρνει την θέση της θρησκευτικής, ο πιστός γίνεται καταναλωτής, η συστηματοποίηση της εξαπάτησης συντρίβει την λογική όπως κι η πίστη στον διάβολο, και τα "ιερατεία" των ειδικών στηνουν εκ νέου εξεταστήρια για να κηδεμονεύσουν το πλήθος των αφελών, σε μια εποχή, που όπως και τότε, περισότερο από ποτέ, σημασία δεν έχει τι λέγεται, αλλά ποιος το λέει.

Ναι 1000 χρόνια μετά ο Μεσαίωνας επιστρέφει.....

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗΣ

2008-09-20T00:48:00.000-07:00

συνέχεια στο προηγούμενο....

Αντιγραφω απο το βιβλίο του Γκυ Ντεμπόρ, Η κοινωνία του θεάματος:

"Σ΄όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις" έγραφε η Ρόζα Λούξεμπουργκ στην Κόκκινη Σημαία της 21 του Δεκέμβρη του 1918, " οι αντίπαλοι πολεμούσαν με ξέσκεπο το πρόσωπο: τάξη εναντίον τάξης, πρόγραμμα εναντίον προγράμματος. Στην τωρινή επανάσταση, οι στρατιές που υπερασπίζονται της παλιάς τάξης πραγμάτων, δεν ρίχνονται στη μάχη κραδαίνωντας τα εμβλήματα των αρχουσών τάξεων, αλλά το λάβαρο ενός "σοσιαλδημοκρατικού κομματος". Αν το ουσιαστικό ζήτημα της επανάστασης είχε τεθεί ανοιχτά και τίμια: καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, η μεγάλη μάζα του προλεταριάτου δε θα ΄ταν δυνατό σήμερα να έχει μήτε το παραμικρό δισταγμό". Ετσι λίγες μέρες πρίν την καταστροφή της, η ριζοσπαστική τάση του γερμανικού προλεταριάτου ανακάλυπτε το μυστικό των καινούργιων συνθηκών που είχαν δημιουργηθεί από ολόκληρη την προηγούμενη ανέλιξη ( στην οποία είχαν συμβάλλει σε μεγάλο μέρος η εργατική εκπροσώπηση): " τη θεαματική οργάνωση της υπερασπισης της υπαρχουσας τάξης των πραγμάτων, την κοινωνική κυριαρχία των εμφανίσεων οπου κανένα "ουσιαστικό ζήτημα" δεν μπορεί πια να τεθεί "ανοιχτά και τίμια". Η επαναστατική εκπροσώπηση του προλεταριάτου στο στάδιο αυτό είχε γίνει ο κύριος συντελεστής και συνάμα το ουσιαστικό αποτέλεσμα της γενικής παραχάραξης της κοινωνίας".

Εκείνο που στις αρχές του αιώννα ήταν μια επι μέρους διαπίστωση στα πλαίσια της πάλης των τάξεων, σήμερα αποτελεί την αιχμή του δόρατος για την επιβίωση του καπιταλισμού.
Κι ακόμη περισσοτερο, στην εποχή της καταιγιστικής επικοινωνίας, στρατηγική επιλογή των δυνάμεων που συμπαρατάσονται με τον καπιταλισμό είναι η διάλυση κάθε σχέσης του ανθρώπου με τον Λόγο και την Πραγματικότητα.
Σήμερα όσο ποτέ:
ό κατακερματισμός της σκέψης
ο βομβαρδισμός της πληρωμένης επικοινωνίας με την πλέον προκλητική για την λογική μας επιχειρηματολογία
η σύνδεση των υψηλότερων σε νοήματα εννοιών με τα χυδαιότερα σε περιεχόμενο αντικείμενα
οι στρατιές των μισθοφόρων διανοητών που με επαγγελματική ευσυνειδησία σφυρηλατούν καθημερινά τη σκέψη μας στο εργαστήρι της πιο ανούσιας επανάληψης
αποτελούν στρατηγική επιλογή ενός συστήματος που επενδύει όλο και περισότερο στο ψέμα και το παράλογο
διαμορφώνοντας πια ανθρώπους
είτε πειθήνιους αναμεταδότες της προαποφασισμένης αποβλάκωσης
είτε απεγνωσμένους αναχωρητές από ένα κόσμο χαοτικό και λογικά απροσπέλαστο.

Και στις δυο περιπτώσεις το "ιερατείο" των ειδικών ( επικοινωνιολόγων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης) αναλαμβάνει ως άλλο Βατικανό σε ένα περιβάλλον όχι πια δαιμονοκρατούμενο, αλλά εξίσου σκοτεινό και ακατανόητο, την κηδεμονία της ηττημένης διάνοιας.

Η σκεψη πια μάταιη κι η λογική ακατόρθωτη, ω ναι ο μεσαίωνας επιστρέφει...

ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ

2008-09-15T11:40:00.000-07:00

Σε μια εποχή αποχαυνωτικής κατανάλωσης, κορεσμένων αισθήσεων και χορτασμένων σωμάτων
σε μια εποχή όπου ούτε το στομάχι διαμαρτύρεται, ούτε το μάτι αναζητά, ούτε η ακοή μας εκπλήσεται
παρά αδιάλλειπτοι οι ερεθισμοί διεγείρουν- εικόνες, ήχοι, γεύσεις από παντού πληθαίνουν την αδιαμαρτύρητη πλαδαρότητα
ναι σε τούτη την εποχή τι απομένει άραγε προς εξέγερση;
Μόνο η λογική.
Μήν την πυροβολείτε.

Σε μια εποχή όπου η μόνη καθολική, ποικιλότροπη ως προς την άσκηση και πανίσχυρη ως προς την έκταση και την ένταση της μορφή βίας είναι η πνευματική
σε μια εποχή όπου πολλά σώματα πονούν αλλά όχι όλα, ενώ όλα τα πνεύματα συντρίβονται από τη γενικευμένη επίθεση του παράλογου που αυτοαποκαλείται επικοινωνία
ναι σε τούτη την εποχή μοναδικός αντιπαλος κάθε εξουσίας η σκεψη.
Μόνο η λογική.
Μην την πυροβολείτε.

Κι αν το στομάχι δεν πεινά, κι αν η όραση δεν απορεί, κι αν η ακοή δεν προβληματίζεται να που το πνεύμα αίφνης εξεγείρεται
μα τοτε είναι που η επιθεση σκληραινει
επαναλαμβανόμενη από χιλιάδες μέσα
αναπαραγόμενη αδιαλλείπτως
ενορχηστρωμένη από "μάγους" της επικοινωνίας
εκτελεσμένη από επαγγελματίες "δολοφόνους" της σκέψης μας....

Μην πυροβολείτε την λογική μας.

Γιατι:

-Ποσα εκατομύρια θέλει ένας υπουργός για να εξασφαλίσει τα παιδιά του;
-Πως υπουργοί που γνωρίζουν χίλιους τρόπους αύξησης της προσωπικής τους περιουσίας αδυνατούν να εκτιμήσουν την περιουσία του δημοσίου χαριζοντάς την αντί πινακίου φακής;(κρυπτόμενοι πίσω από γνωμοδοτικά συμβούλια)
-Πως ο μαθητής που αποκλείεται (με τη βάση του 10) ως ανεπαρκής για την λήψη δημόσιας παιδείας, αναβαπτίζεται μετά την αποφοίτηση του από ιδιωτικά κολλέγια σε τέρας μορφωσεως, ανάρπαστος για την αγορά εργασίας κι ως εκ τούτου άξιος να του απονεμηθεί ισότιμος με του δημοσίου πανεπιστημιακός τίτλος;
-Πως μια κυβέρνηση που υπηρετεί τον νεοφιλελευθερισμό, την αγορά και θεώρει την ανισότητα κινητήριο δύναμη της κοινωνίας, προσπαθεί να επιβάλει στους εργαζόμενους την πιο ισοπεδωτική προς τα κάτω ισότητα, διαρρηγνύωντας τα ιμάτια της στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, για την υπαρξη υπαλλήλων που αμοίβονται με περισοτερα από 600 ευρω ή συνταξιοδοτούνται σε ηλικία μικρότερη των 65;

Σιωπή.

Μην πυροβολείτε την λογική μας.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2008-09-12T08:15:00.001-07:00

Αφήνω πίσω την εποχή μου....Αδειο μπουκάλι το πνεύμα μου ταξιδεύει στη θάλασσα του χρόνου. Που σε βρίσκω; Στους δρόμους να στήνεις ξανά τα οδοφράγματα ή μήπως σε κατακόμβες ανήλιαγες να ονειρεύεσαι τα αστρα; Τι σημασία εχει....Οπου κι αν είσαι στη φλόγα σου γίνω προσάναμμα.
Αφήνω πίσω την εποχή μου...Γι' άλλους με έχει αυτή προ πολλού προσπεράσει. "Παλιομοδίτικος" κι "αναχρονιστικός" ταξιδεύω στο μέλλον σου. Οχι δεν με χωρά το παρόν τους. Κι όμως προσπάθησα να στριμωχτώ στην μιζέρια τους, να πιστέψω στους άστοχους στόχους τους....Πολίτης πρότυπο, βουλιμικός καταναλωτής, χάχας φιλάρεσκος, επαγγελματίας χειροκροτητής, δίβουλος διπρόσωπος και σοφιστής, ακαταπόνητος συμβιβαστής και προπαντός ένας τεράστιος υπολογιστής. "Τι θα κερδίσεις;" Να μια φράση που αν την πιστέψεις μπορείς να χασεις μια ολόκληρη ζωή σε υπολογισμούς!
Ποτέ άλλοτε η εξασφάλιση του κέρδους, η συζήτηση για αποτελεσματικότητα δεν παρήγαγε τόση μα τόση αδράνεια. Και τι θα κερδίσεις και ποιο το αποτέλεσμα ιδού οι θηλιές που στραγγαλίζουν κάθε ορμή για δράση και σκέψη. Ε λοιπόν τίποτα. Τίποτα! Ανήκω στο περιθώριο της έκφρασης. Η έκφραση είναι το παν. Η σκέψη είναι το παν. Η δράση είναι το παν. Οι ιδέες δεν είναι εμπόρευμα. Η διανόηση οφείλει να είναι κριτική και όχι πουλημένη. Η σκέψη είναι προέκταση του πνεύματος όχι της οικονομίας. Ο διανοούμενος οφείλει να είναι πνευματικός, να αποδίδει στις λέξεις την πρωταρχική τους σημασία, να αποσαφηνίζει και να αποκαλύπτει ότι η εξουσία διαστρεβλώνει.
Και σήμερα ο αγώνας είναι όσο ποτέ πνευματικός. Η προπαγάνδα έχει γίνει το όπλο και ο εγκέφαλος ένα τεράστιο πεδίο μάχης. Λέξεις όπως δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη έχουν γίνει ελαστικές σαν το μαστίγιο και εξαπολύονται για την προώθηση κάθε συμφέροντος. Ολοι είναι "δημοκρατικοί", πλουτοκράτες κι ολιγαρχικοί, νεοφασίστες και καναλάρχες της tv. Ολοι είναι" ελεύθεροι" και "ίσοι" και "δίκαιοι" κι οι λέξεις καραμελίτσες γλυκερές για να απαλύνπουν κάθε πονηρή πρόθεση. Τμήματα μάρκετινγκ, δημοσχεσίτες και ειδικοί, το πνέυμα στην υπηρεσία του πλούτου, ιδέες εισηγμένες στα χρηματιστήρια αξιών, πουλάει, πουλάει....Πουλιέται και εκπορνεύεται! Κι αλλάζει πρόσωπο-αποψη ανάλογα με τον εργοδότη-εραστή! Γι αυτό....
Τέρμα στους τυφλοπόντικες των λαγουμιών.
Τέρμα στους αργυρώνητους επιστολογράφους, τους ακαταπόνητους καρυδοσυλλέκτες.
Τέρμα στην διανόηση της μούχλας και της παραίτησης, της εύπεπτης φρουτόκρεμας και της σαλιάρικης παρακμής.
Αναγνώστη, Ανθρωπε Σηκω Ψαξε Αλλαξε.
Η αξία μιας ιδέας μετράται από την δύναμη να αλλάζει την ζωή μας.
Ετσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα είναι.......

2008-09-10T07:15:00.000-07:00